2008 Tignes (Erik)

HELMPJE


Skiboys 2008! Het begin van een nieuw tijdperk voor “the old boys”?

Het boeken verliep geruisloos: een paar mailtjes van Tonny en het hotel was geboekt. Strak aan de piste, skilift tegenover het hotel, in het hart van L’Espace Killy! Kortom: Perfect!!!!
Voor vertrek nog een bruiloftje van Marja en Henk en chauffeurs + auto waren geregeld (is ook niet zo veel werk, het zijn toch altijd dezelfde personen + auto’s). Toen nog een verjaardagsfeestje bij Jaap en de vertrektijden en auto-indeling waren ook rond.
Bij Jaap klonken ook de eerste geluiden over de “Helmpjes”.

Zaterdag 05-01-08, 06.00 uur vertrek. Iedereen was er, behalve Phoebeer. Die zou zondag nakomen omdat hij nog 2 zakelijk, belangrijke issues te regelen had waar hij absoluut niet onder uit kon. Naar we later hebben gehoord had hij 2 feesten.
Er was nog even een korte discussie over welke route er gereden zou worden: die via Frankrijk of via Zwitserland. Er werd wat heen en weer geschreeuwd waar neer kwam op: “ik ga via Frankrijk want die weg ken ik” en “ik heb navigatie dus die volg ik.”. Alle bijrijders (7 stuks) hadden zoiets van: zal mijn tijd wel duren!
De eerste splitsing tussen de “navigators” en de “vrije” rijders kwam bij Koln. De navigators gingen via Zwitserland. Tenminste één. Rob volgde de “vrije”rijders. Maar in de buurt van Koblenz ging hij toch weer op die lieve vrouwe stem af. Tsja……….. niet handig dat luisteren naar een volstrekt onbekende vrouw. Gevolg? De “navigator” Tonny was als eerste in Tignes (kan ook niet anders; als hij laatste was geweest, dan was hij nog eerste geweest, of het had ergens aan gelegen wat volledig buiten de schuld van Tonny lag en dus was de uitslag van de aankomst ongeldig). Uurtje later waren de “vrije”rijders ook binnen (maar die hadden kostbare tijd verspild bij een tankstation omdat daar toevallig een flipperkast stond en die verleiding was voor Henk en Erik te groot). Maar goed om 17.00 binnen en laten we er maar één op drinken. En die andere “navigator” Rob dan? Met bijrijder John? Tsja, die lieve vrouwenstem hé! Ze zijn uitgekomen voor de Mont Blanc tunnel. Op zich niet zo erg, maar er waren ook zo’n 100 Truckers naar toe gekomen. Dus daar stonden ze met z’n allen. Afijn, zo’n 3 uur later, om 20.00 waren ze er ook.
En het moet gezegd worden, wat deze groep dan weer siert is dat we op Rob en John hebben gewacht voordat we aan tafel gingen. Nadeel laat zich raden! Cruyffianisme: elk nadeel heb ze voordeel!
Dit zelfde Cruyffianisme is ook van toepassing op het volgende. Jan K. werd gebeld door Mieke (zijn lieve dochter) die hem zei dat hij wel de foto camera had meegenomen maar als hij foto’s wilde maken een geheugenkaartje ook wel handig was. Maar gelukkig had Mieke ook de oplossing namelijk Phoebeertje komt toch zondag na dus ik breng het geheugenkaartje wel even naar hem. Hierop kwam Gerrit v.d.B. met het volgende: we moeten vanaf nu altijd iemand een dag later laten nakomen, c.q. mooie opdracht voor Phoebeer. Dan kunnen we zaterdag allemaal nog even contact hebben om aan te geven wat we vergeten zijn en dus wat Phoebeer mee moet nemen. En als we niets vergeten zijn…………. Dan kan Phoebeer gewoon thuis blijven!
Goed: zondag morgen, de eerste skidag. Door de nodige sneeuwval blijven de liften dicht tot ca. 10.00 uur i.v.m. lawinegevaar. Dus de jaarlijkse catwalk van kleding, ski’s, handschoenen en noem maar op, liet even op zich wachten. Maar toen………… De Helmpjes.
Daar stonden ze (gelijk al een apart groepje): John, Rob, Han en Henk met op hun koppies……. Een zwart Helmpje. Op de één of andere manier deed dit meteen denken aan een nieuwe carnavalshit van André van Duin! Er werd gelachen, er werd nog harder gelachen, er werd met hoofden geschud, er gingen handen voor de ogen. Jan S. had nieuwe ski’s maar daar was even geen aandacht voor. Goed, tijd voor de hamvraag: waarom Helmpjes?
Let op: reden 1) veiligheid (voor wie? Voor alle andere skiers?)
Reden 2) het is zo lekker warm, ook aan je oren!!!!! (Schei toch uit)
Reden 3) het wordt binnen een aantal jaren toch verplicht (Ja hoor, wij lopen weer voorop)
En nu let op!!!!! De eerste dag: wie haken er het eerst af met skiën? Jawel, De Helmpjes. Reden: slechte weer. Werkelijke reden: de helm is te warm. Zelden zulke mooie rooie koppen gezien (hoogstens bij Phoebeer, maar die was er nog niet)
Ook zeer opvallend gedurende de gehele week: wie zijn er het meest gevallen: jawel, De Helmpjes. Wie lopen er met hun hoofdje tegen het framework van een gondel: jawel, De Helmpjes. Afijn en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ik ben zeer benieuwd of er nu een nieuwe trend is gezet of niet. Ben nu al benieuwd naar 2009. Ik denk dat ik zo’n harnas uit de middeleeuwen aantrek: lekker warm, lekker veilig en zal ook wel een keer verplicht worden.
Goed weer even terug naar de eerste dag. We moesten dus wachten. Wat te doen. Gelukkig kwam Rinus gelijk al met de oplossing: we gaan een klaverjasdrive organiseren. Ieder speelt voor zichzelf met elke keer een andere partner (de term partnerruil komt dus voort uit de kaartwereld). Elke winstpartij levert je 1 punt op. Rinus houdt alles bij en aan het eind van de week hebben we een winnaar. Maar je raadt het al…… we hadden twee winnaars: Jaap en Erik. En dus: barrage! Jaap en ik mochten beide een secondant uitzoeken: Jaap koos Rinus (zijn slaapje, dus die kennen elkaar door en door), en ik koos Tonny (omdat Tonny en ik in het vrije spel, dus zeg maar zonder competitie nog steeds, al jaren, ongeslagen zijn).
De finale werd op vrijdagavond gespeeld. De tafel in de lounge was gereserveerd, Rinus had zijn handdoekje bij zich, de spieren waren gemasseerd en het belangrijkste…. De bondsgedelegeerde was aanwezig. Niemand minder dan Gerrit v.d.B. De koffie, cognac, sigaren werden hem rijkelijk toebedeeld, maar Gerrit gaf geen krimp. Eerst spelen was zijn devies. En het moet gezegd worden: wat een bondsgedelegeerde. Met een simpel handgebaar maakt hij duidelijk dat er snelheid in het spel moet komen. Bij te lang nadenken van een speler die troef moet maken maakt hij de troef. Geweldig!
De wedstrijd was van een extreem hoog niveau, geen wonder gezien de finalisten. Maar ja, zoals met alles kan er maar één winnen en die eer viel te beurt aan Jaap en Rinus. De echte finalisten waren Jaap en Erik en dus werden de prijzen aan hen uitgereikt. En wat schetst onze verbazing: voor Jaap een beker die zelfs Ajax de laatste jaren niet heeft ontvangen. En voor Erik, een prachtig, inlands boeket heerlijke ruikers. Zelfs Jaap keek even treurig opzij. Verdere omschrijving laat ik achterwege. Kijk maar tussen de foto’s. Alles is vastgelegd.
Eén opmerking moet nog gemaakt worden over het kaarten: Erik en Tonny hebben dan wel de finale verloren, maar hun ongeslagen status in het vrije spel blijven ze nog wel steeds behouden. Dus een ieder die wil, kan en durft mag ons weer gewoon uitdagen!
Goed terug naar waar we voor gekomen waren: het skiën. L’Espace Killy is en blijft een geweldig gebied. Fantastische afdalingen, mooie sneeuw en twee gletschers om je vingers bij af te likken. Het gebied heeft slechts één nadeel: het is een lange tocht er naar toe. Maar goed daar krijg je dan ook wat voor.
Verder zijn de meeste opmerkingen deze week aan beetje aan mij voorbijgegaan. Ik weet niet of dat kwam omdat ik de belangrijke en zware taak kreeg om voorop te skiën of omdat ik gewoon ouder wordt en dus gedurende de week meer moet gaan vastleggen. Misschien een tip voor mezelf voor volgend jaar.
Eén zeer opvallende opmerking is mij wel bijgebleven, temeer daar hij meerdere keren is geroepen, en wel: Er is bier over!!!!!!!!!! Nog nooit meegemaakt. Maar misschien heeft dat ook wel die Helmpjes te maken. Wie weet.
Zaterdagmorgen weer vroeg uit de veren en terug naar Borculo c.q Peters.
En zo kwam er weer een eind aan een Ski Boys jaar in de sneeuw. Ben benieuwd wat er volgend jaar gaat gebeuren. De geluiden voor een kortere ski vakantie worden steeds luider. Met wel gelijk als aanvulling dat de dan uitgespaarde dagen worden omgezet in een korte fly-drive om te golfen. Ben benieuwd.

Au revoir, mes amis. Merci pour un bonne vacance.

2007 Saalbach( Erik )

Nestorix MCMLXXXVII - MMVII

Het jubileum jaar!

De jubileum commissie (Jaap (Nestorix vanaf nu genoemd) ondersteund met/door Marja) had na lang zoeken een geschikte locatie gevonden, en wel: Saalbach/Hinterglemm. Helemaal verwonderlijk was dit niet omdat er 20 jaar geleden ook al door de toen nog naamloze groep daar werd geskied.
Nadat de bestemming via e-mail bekend was gemaakt werd er geheel spontaan een bijeenkomst belegd bij Baan in december om de laatste details door te spreken.
Uitkomst van de bijeenkomst: een vleesschotel, een rollade (die ter plekke werd doorverkocht), een fles wijn en een harde worst (die ter plekke werd geconsumeerd). En o ja, ik zou het bijna vergeten: vertrek op zaterdag 6 januari van de voorhoede (2 equipes) en op zondag de 2-de equipe (de bezemwagen). Vertrektijd beide dagen 08.00.
In de week voor 06 januari ben ik gebeld met de volgende mededelingen: vertrektijd gewijzigd in 07.15 met om 07.30 koffie bij Truus. Volgend telefoontje: vertrektijd 07.45 en geen koffie bij Truus. Volgend telefoontje 07.15, koffie bij Truus 07.30. Uiteindelijk is dit laatste gebeurd en nadat we nog even terug moesten naar Geesteren omdat Henk relevant materiaal was vergeten (wat weten we niet meer) vertrokken we definitief om 08.00 uur. En zie hier: we waren weer terug bij exact de tijd die we hadden afgesproken. Voor volgend jaar: we geven ons op voor het biljarten in Geesteren, als we tijd hebben praten we even over vertrektijden en autobezetting (dit laatste hoeft overigens niet, kan ook nog telefonisch in de dagen voor vertrek).
De zaterdag equipe bestond uit de Velsatis Nicotina en de Volvo/Elsevier combinatie. Beide combinaties zijn ook wel aangeduid als de “jongere”groep (gemiddelde leeftijd iets onder de 50). De zondag groep was die van de “oudere” groep waardoor het totaal gemiddelde van de groep boven de 50 kwam. In de week is dit meerdere keren berekend, nut en noodzaak zijn mij geheel ontgaan. Eén ding is duidelijk: met de drie thuisblijvers (gedwongen of niet) zitten we gemiddeld nog onder de 50.
Over de reis deze keer geen opmerkingen. Voorspoedig en een ieder zat in de juiste auto.
Wel moesten we Nestorix zo nu en dan aansporen om even met zijn lichten te seinen, de knipperlichten extra aan te zetten of om soms iets dichter op zijn voorganger te gaan rijden zodat de (veelal) Duitsers naar rechts gingen. En prompt deden zij dit allemaal zonder morren, sterker nog, ze zwaaiden allemaal naar ons met volle hand (waar slechts één vinger aan zat omdat ze allemaal bij de houtzagerij werken, volgens Henk).
Aangekomen bij Gollingerhof, onze thuisbasis voor de week, gebeurde iets onverwachts. Andere jaren lieten we de auto met inhoud voor zich en gingen als dollen naar de bar om ons er toch vooral van te overtuigen dat er a) lekker bier was en b) voldoende bier was en c) tegen een schappelijke prijs. Om deze drie elementen op de juiste merites te kunnen beoordelen moesten er in een korte tijd de nodige biertjes gedronken worden met alle gevolgen voor de rest van de avond. Zo niet dit jaar. Nu gingen we in volstrekte harmonie en in een rustig tempo de auto’s uitpakken, de bagage naar de kamers brengen, de koffers uitpakken, de ski’s wegbrengen voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt en een inspectie van het hotel doen. En toen één of twee biertjes en daar was het diner al. Maar gelukkig gingen we na het diner de hotelbar in zodat bij het slapen gaan een ieder weer in de foetushouding zijn bedje had opgezocht.
Onze Nestorix was helemaal in zijn element op de pistes. Hij kent ze als zijn broekzak en dus een gids hadden we niet nodig bleek al snel. En dus konden we als volleerd skiers het gebied doorploegen (of omploegen?). Maar omdat Nestorix het gebied en zijn bewoners zo goed kent had dat ook een keerzijde. Bij elk restaurant of barretje waar we kwamen kregen we de zo beruchte Oostenrijke borrel aangeboden. Volgens ons petroleum, volgens hun Medicien! Hoewel wij eigenlijk niet wilden, en dus omdat we zo sterk in onze schoenen staan dit ook niet afsloegen, en nog geprobeerd dit onderling door te schuiven (wat ook niet lukte) toch maar opgedronken (met verwrongen gezichten). Jan K. is de enige die de borrel één keer heeft overgeslagen althans niet doorgeslikt. Uiteraard geheel buiten zijn eigen schuld. Oorzaak is namelijk Gerrit v.d.B.. Precies op het moment dat Jan het glaasje aan zijn lippen zet heeft Gerrit het zijne een fractie eerder naar binnen geslagen met gelijk daar de opmerking overheen “dat hij liever iets (?) met een kip deed dan nog zo’n borreltje”. Deze opmerking schoot Jan , zeg maar, in het verkeerde keelgat waardoor de borrel in de tegenovergestelde richting bewoog, dit en dat nat spattend, en zelfs het glaasje brak in tweeën.

Dit jaar was tevens de CFO (ik dus) jarig tijdens de vakantie. En wat schetst mijn verbazing. Onvoorstelbaar wat er weer bedacht wordt. Eerste net doen of ze het vergeten zijn (zelfs bij de eerste koffiestop op mijn vraag of er iemand gebak wil, allemaal reageren met: gebak? nee !) en dan bij de uitstap van een lift, op een nagenoeg bomvolle piste, toegezongen worden door het Alpenmilch Skiboys koor. Geweldig! Zelden heb ik mij zo jarig gevoeld.

In het hotel had men dit jaar fors geïnvesteerd in een Welness oase. In eerste instantie geen reactie maar uiteindelijk (ook door aandringen van de masseuse) toch twee vrijwilligers: Henk voor het complete programma (als je het doet moet jet het ook goed doen) en Jan S. voor een gerichte behandeling op zijn nek/schouder waar hij de hele week al last van had. Nu lazen wij in de brochure dat er bij het “Totall arrangement” ook een lymfeklierdrainage zat. Ik zal je besparen wat dit voor beelden opriep meer één wil ik er jullie niet onthouden. We zagen Henk al terug komen als enkel nog vel. Verder niets. Was natuurlijk wel gemakkelijk voor de terugreis omdat je dan meer ruimte had in de auto en er minder nicotine rondwaaide. Bovendien hoefden we Henk niet thuis af te zetten maar kon hij op maandag met de post (door Rinus) thuis gebracht worden via de brievenbus. Waarna hij gelijk aan een vallend blad van een boom neerdwarrelde op de voordeurmat op het opschrift Welkom Thuis.
Gelukkig kwamen beide Skiboys ongeschonden uit de strijd en was alleen nog de opmerking van Henk dat hij toch eens aan Marja wou voorstellen of een cursus masseuse niet iets voor haar was (Henk zei het in iets andere bewoordingen die ik hier niet weer zal geven omdat Marja anders zeker geen cursus zal gaan volgen).

Voor een ieder die denkt dat dit verder een vakantie is voor leeghoofden nog even een paar onderdelen van de gesprekken en contacten die zijn gelegd.
Met name discussies op politiek gebeid vieren de hoogtij. Omdat we met z’n allen redelijk op één lijn zitten kwam uiteindelijk het hoge woord eruit dat we maar eens een politieke partij moesten beginnen. Een naam konden we niet verzinnen maar voor de lezers: bij deze een prijsvraag! Hoewel we niet gelijk namen aan posities konden binden was één ding wel duidelijk: slechts één persoon is geschikt voor de functie van “Spokes Man” en daarmee de persoon die de contacten onderhoudt met de Media. Jawel, goed geraden: Nestorix! Slechts één voorwaarde aan zijn benoeming: hij moet een media training doen om onze standpunten , indien nodig, iets genuanceerder te brengen dan op de voor hem bekende (en ons vertrouwde) manier. Gelukkig staat hij hier geheel voor open!
Daarnaast hebben we in het kader van de internationalisering contacten geled met: Duitsers (ja,ja, zelfs Duitsers), Slovaken en Limburgers. Door deze laatste groep is er tevens een nieuw Nederlands woord door Jan K. bedacht en wel: limburgeringscursus (nadere invulling aan te geven door de lezer).

Over het skiën zelf kan allen maar gezegd worden dat we van de 5 dagen (want we zijn één dag eerder naar huis gegaan ivm de regen en harde wind op vrijdag) er één met regen hebben gehad twee met zon en twee bewolkt. Al met al redelijk tot goed kunnen skiën en achteraf blij zijn dat we deze week hadden want de omstandigheden waren op moment van vertrek op vrijdag erg slecht en de verwachtingen idem.
Dus vrijdag weer terug. In colonne (althans dat was de insteek). Maar goed onze Gerrit v..d.B. rijdt een bepaald tempo dat niet iedereen aanspreekt. Dus het treintje was al snel uit elkaar gerukt. Bij het inhalen van Gerrit hebben we nog even op z’n Duits gezwaaid (de houtzagerij begroeting). En op naar Peters in Borculo.
Maar let op: de volgorde van aankomst: 1) Gerrit v.d.B. 2) Volvo/Elsevier combinatie en 3) de Velsatis Nicotina (die volgend jaar een systeemplafond krijgt omdat dat makkelijker is dan elk jaar sauzen) . Gerrit heeft ons even haarfijn uitgelegd hoe je tactisch een reis moet opbouwen om geheel in lijn met de planning aan te komen op de eindbestemming. Hoewel er uiteraard door de anderen diverse opmerkingen gemaakt werden die anders suggereren kon toch niemand om Gerrits uitleg heen. De enige geaccepteerde uitleg van Nestorix werd nog een beetje geloofd en dat was zijn navigatie. Die lieve dame heeft de gehele weg haar best gedaan maar net aan het eind ging ze ongelofelijk in de fout. Gelet op de vrouwonvriendelijke opmerkingen die naar haar hoofd zijn geslingerd zal ik die niet aangeven (in een verder trouwens zeer vrouw vriendelijke week qua opmerkingen) omdat lezers anders misschien een verkeerde indruk van ons krijgen.

Goed, tijd voor de biefstukken en nog een laatste woord van Nestorix (nadat Jan K. op sublieme wijze had aangegeven dat onze Nestor in dit jubileumjaar het laatste woord moest hebben, Jan S. aangaf dat dit vooral kort moest zijn aan tafel) en dus kwam Nestorix met de volgende sublieme slotopmerking:
“ik hoop dat we over 20 jaar nog met z’n allen gaan skiën”. Waarvan akte!

Mannen, allen weer bedankt voor een fantastische week. Han, Tony en John volgend jaar er weer bij. Enne Marja…………… vaste secretaresse???? Jij ook weer bedankt voor je hulp.

Grusse aus een grunes Holland und Österreich, euer CFO.

2006 Morzine ( Erik )

De muur is gevallen!!!

De titel van de ski-toer 2006 van de ski-boys is veelzeggend. Geschiedenis wordt geschreven (of herschreven !! )

Oordeel zelf aan het eind van dit reisverslag.
Eerst terug naar het begin.

Gerrit en Henk hadden dit jaar de zware taak op zich genomen om de skitoer 2006 te organiseren. Absoluut een enorme uitdaging als je de organisaties van de vorige edities wilt overtreffen {en dit nu was precies wat Henk en Gerrit zich tot doel hadden gesteld}. Gevolg was wel dat het lange tijd stil is geweest. We informeerden wel eens voorzichtig of er al schot in de organisatie zat, maar al wat we dan te zien en te horen kregen waren; twee lieve glimlachjes en de mededeling dat er achter de schermen enorm veel werk verzet werd.{!??}. Daar moesten we het mee doen!
Gelukkig hadden we eind oktober nog een feest van Hennie en Rob waar alle ski-boys aanwezig waren. Veel vragen werden er die avond op de organisatie afgevuurd maar de glimlachjes bleven dezelfde. En met de opmerking van Gerrit `laat je verrassen` liet de organisatie 9 ski-boys volledig ontdaan, gedesillusioneerd, de weg kwijt zijnde, van het rit zijnde, achter aan de bar.
Maar november deed zijn intrede en zie: er kwam een e-mail van ………………. Marja (???). Met de mededeling dat het hotel geboekt was (in Morzine) en een link naar de site van het hotel. Dat was het.
Geen overleg, geen vergadering , geen inspraak.
Na enig aandringen (bedankt Tonny) toch nog een bijeenkomst bij Baan, waar als enig onderwerp werd besproken met hoeveel auto’s we zouden gaan. Afijn dan maar mee doen aan een soort kleine biljartwedstrijd en zie daar: 2 verse worsten, 2 fles wijn en een rollade later zijn we accoord gegaan met de keus van de organisatie.
Gerda en Marja: bedankt voor jullie werk!! Enne: Henk en Gerrit ook.
Vertrek zaterdag 14 januari, 07.00 uur bij Gerrit in Ruurlo. De reulse worst was al in plakjes gesneden en werd in pakjes verdeeld over de 4 auto’s en hun bemanningen. En weg waren we.
Tot aan de A3 in Duitsland reden we keurig in het gelid. Amper op de A3 werd het veld opengereten en Tonny was als eerste weg. Hij rook de sneeuw en dan is hij niet meer te houden.
De Saab groep reed het rustigste en volgden de borden. Een eind onder Frankfurt dachten we: laten we eens bellen waar een ieder zit. Immers gelet op de ontstane volgorde zouden wij wel ver achter liggen op de rest. Maar zie daar het spreekwoord: haastige spoed is zelden goed. Tonny bij Frankfurt een afslag gemist (je weet wel: lekker aan het kuieren met elkaar en dat zie je wel eens wat over het hoofd), dus die reed nu geheel achteraan. Jaap had een verplichte pauze genomen ofwel….. van de weg gehaald wegens iets te hoge snelheid (slechts 40 km te hard).
Rinus en Henk hebben alles uit de kast gehaald om een boete te voorkomen. Rinus heeft Die Polizei ein raucherchen (lekker zelf gedraaid door Rinus) aangeboden, Henk heeft ze een heerlijk plakje Reulse worst voorgehouden, maar nee hoor, zu schnell ist zu schnell. Betalen sollen sie! En jawel, Nederlandse wetgeving let op: voor 40 km te hard het bedrag van ……€ 95,-. Deze, toch wel meevaller, was dermate dat Henk aangaf dat ze de gegeven € 100,- mochten houden (een kleine fooi voor het vele werk van de zwei polizisten!).
Omdat we nu eenmaal een hechte groep zijn is er positief gereageerd op het voorstel van Henk om de boete met z’n allen te delen. Toen echter bleek dat we ook in Zwitserland op de foto gezet zijn kwam Henk met een kleine nuance: boete’s tot € 100,- dragen we gezamenlijk, daarboven per auto. En voor de snelle rekenaars onder ons: Henk wou dus nog graag € 5,- terug!
Neem daarbij dat we ook op de terugweg nog diverse flits-signalen hebben gezien en de vraag doet zich voor wie heeft er meer gefotografeerd deze week: Ski-boys of de controle punten! We wachten in spanning op TPG (alles gaat via Rinus).
En dan kwam Els nog met een welkome aanvulling: je hebt in iedere auto een bestuurder (die al druk genoeg is), een bijrijder (die op de route moet letten) en een meerijder (die in principe niets doet, dus die kan wel betalen). Waarvan akte! Gelukkig was onze meerijder de bankman dus wij zitten goed.
Rond 16.00 uur waren we in Morzine en konden we proosten op een verder goed verlopen reis.
Het hotel zag er goed uit. Een leuke bar, mooie kaarttafels, redelijke kamers (niet teveel luxe) een gezellig restaurant en een lekker biertje. Kortom alle ingrediënten voor een perfecte week waren aanwezig.
Enig minpuntje was de temperatuur in het hotel. Die was al hoog, maar de gezelligheid verhogend, deed men ook elke dag de open haard nog even aan. Dan werd het loeiheet (let op het woord loei: is een term van de streek bleek ons). Om hier nu niet over te gaan zeuren kwamen we op het idee om dit middels uitingen duidelijk te maken: zo is er met ontbloot bovenlichaam gekaart en getafeltennist. Uiteraard waren er andere hotelgasten die hier enigszins vreemd naar keken en zelfs een enkeling vroeg ons of we aan het strip pokeren waren. Waarop Henk aangaf: ja, maar in omgekeerde opvolgorde. Wij kleden ons weer aan dus het mooiste is al geweest!).
Maar goed even weer terug naar de zaterdag. Maria van Hotelplan kwam ons de skipassen brengen. Ik had net daarvoor aan een ieder gevraagd om de eerste storting in de pot te doen (€ 200,-) en na betaling van de passen was de pot al weer leeg. Dus de eerste gang naar de bank moest al gemaakt worden.
Dan de eerste ski-dag. Voordat we op pad gingen hebben we eerst even de catwalk gedaan. Want er was weer fors geïnvesteerd door de diverse deelnemers. In volgorde van de Catwalkers is gepresenteerd: een neusbeschermer (wie zou dat zijn?), nieuwe handschoenen, een gedeelte van de nieuwe AB Design lijn (gepresenteerd door Henk), nieuwe (geleende) broeken en een totaal outfit van een bekend kleding/ski merk gedragen door onze Benjamin. Alleen Jan K. had de kledinglijn 2005 nog. Maar gelukkig heeft hij vrijdag nog even een bezoekje gebracht aan de plaatselijke kledingwinkels en daarmee is Jan weer up to date. Zo dan kon het nu beginnen.
In de buurt van Morzine woont een oud dienstkameraad (Andre) van Jan K. Jan had hem nog net even gemaild dat we in Morzine zaten en en Andre belde zaterdagavond. De afspraak was snel gemaakt dat Andre zondag onze gids zou zijn. Immers iemand uit het gebied die moet de pistes op en top kennen dus mooier kan niet. Maar volgens Andre zaten er loei gevaarlijke piste’s tussen (let op: daar is ie weer: loei). Wij zijn ze niet tegen gekomen, maar ze zijn er wel zei Andre. Verder een mooie dag.
Deze vakantie hebben we geen ski-gids gehuurd. Na bestudering van het gebied (volgens ons loei goed te doen) hebben we besloten dat we wel iemand uit de groep vragen c.q. aanwijzen om die taak op zich te nemen. Maar zoals zovaak in een groep: je hebt leiders en volgers en dus was al snel duidelijk wie de taak van gids op zich zou nemen. Jan S. heeft het graag gedaan en met scherpe ondersteuning van Tonny (even corrigeren als Jan in zijn enthousiasme en/of snelheid een piste dreigde te missen) hebben we fantastische toertochten gemaakt. Jan en Tonny bedankt. Want het zij maar even gezegd: je doet het nooit goed en ook jullie hebben nog wel eens een verwensing naar het hoofd gegooid gekregen die ik hier niet zal herhalen omdat er ook jeugdigen zijn die dit verslag wellicht lezen.
Maandag een super ski-dag, dinsdag en woensdag wat minder weer (sneeuw en mist) maar wel geskied.
De donderdag. Jean Marie, de hoteleigenaar had als aanbieding om een dag met hem mee te gaan skien. Hij, als geboren Morziner, kende het gebied als geen ander. Dus wie mee wou kon zich aanmelden.
Dus na intern overleg hadden we besloten om eerst een paar vragen bij Jean Marie neer te leggen en wel:
1) hoe goed ski je (op die vraag knikte Jean Marie in de zin van: best wel redelijk! Op de achtergrond lachte zijn vrouw vrij uitvoerig. Dit had een teken voor ons kunnen/moeten zijn)
2) doen we lekkere pistes of loei stijle en gevaarlijke (die vraag begreep hij niet omdat hij het woord loei niet kende en wij dat, behalve in geluid, niet konden vertalen)
Met de antwoorden waren we tevreden dus we besloten mee te gaan. ’s Morgens om 08.45 verzamelen.
Terwijl we daar staan komen er nog drie mensen uit het hotel om mee te gaan. Naar later bleek: een Engels echtpaar en een Schot. Leeftijden werden even geschat en de opmerkingen vlogen al snel door de lucht, variërend van: met die postduiven ga ik niet mee, we gaan onze eigen weg wel, die zijn we in de eerste afdaling wel kwijt, laat die oude van dagen nu lekker gaan bingoën etc, etc.
Aan het eind van de dag hebben we ze alle drie uitvoerige complimenten gegeven dat zij op hun leeftijd (60+) nog zo skieden en dat wij hopen dat wij dat op onze 60+ leeftijden ook nog zo kunnen. Werkelijk onvoorstelbaar en enorme complimenten!.
Terug naar de dag. De eerste de beste afdaling test Jean Marie even de groep, ofwel: het was aanpezen op zeer hoge snelheid en gelijk een lange afdaling. Later bleek dat Jean Marie tot zijn 15 jaar wedstrijden heeft geskied en daarna recreatief is verder gegaan. Maar ja, de techniek heeft hij dus perfect geleerd!.
Dus bij menige afdaling zette Jean Marie de punten gelijk al recht naar beneden waardoor hij een snelheid kreeg, onvoorstelbaar. Wij hebben geprobeerd hem te volgen, maar we begonnen toch altijd eerst maar even met een paar bochtjes omdat we anders wel wisten waar wij zouden stranden.
Bij één afdaling ging Jan K. hem al vrij snel recht achterna. Jean Marie had echter een hogere snelheid zodat Jan hem even over een heuveltje uit het zicht verloor. Maar Jan ging er vanuit dat na het heuveltje de piste gewoon doorging. Dat was ook wel zo, maar dan wel iets aan de rechterkant. En jan gokte op de binnenbocht dus…………. Hij vloog in volle snelheid naast de piste in heerlijke tiefschnee!. De rest laat zich raden (duikelingen, wolken sneeuwstof, stokken kwijt, skies uit, en dan herrijzen als de verschrikkelijke sneeuwman). Werkelijk prachtig!
Ook nog een off-piste afdaling gemaakt. Van de groep gingen er 6 mee (allen ski-boys). Prachtig om te doen, wel zwaar en ook hier mooie buitelingen. Vooral toen Henk de controle een beetje kwijt raakte, hij in zijn val mij even fijn meepakte, waarna ik een echte salto maakte (voor het eerst van mij leven een echte 360) en daarna bulderden de lachsalvo’s door het verder maagdelijk witte landschap.
Jan K. wou nog even een aantal bomen kussen leek het, maar verder hebben we het er goed vanaf gebracht. We hebben goed gekeken naar de techniek van Jean Marie in de tiefschnee maar die beheersten we niet (het lijkt wel of hij boven de sneeuw skiet terwijl wij ons steeds dieper er in ploegen. Waarop Henk zei: overdrijf nou niet. We zijn toch niet met Jezus op pad?)
Goed, verder ging er hier en daar nog iemand onderuit maar we hebben de gehele dag in een stralende zon het hele gebied van Zwitserland doorkruist. Het zei gezegd dat Zwitserland wel oud materiaal heeft (nog redelijk veel sleepliften en 2-zitters). Volgens de geleerden van de groep (vul in wie!) heeft dit te maken met de strenge milieu eisen en de invloed van de milieubeweging. Gelukkig wist Jaap daar wel een oplossing voor en dus is ter plekke besloten om Jaap ook het ministerie van Natuurzaken te geven (zie ook verslag 2005. Jaap is op weg naar een volledig totalitair systeem).
Op de terugweg kwamen we langs de beroemde, beruchte muur van Avoriaz. Bekend om zijn steilheid met de enorme buckels. Wie bovenaan valt glijdt ca 500 meter naar beneden, waar een helikopter staat te wachten om je gelijk door te brengen. En zo gaan er nog veel meer verhalen de ronde. De mythe van de Muur!
Maar omdat er in de dagen daarvoor de nodige sneeuw was gevallen zag de muur er vriendelijk uit. Uitnodigend. Dus bij een aantal begon het bloed te kriebelen. En ’s avonds werd er nog over doorgepraat en uiteindelijk werd door een aantal de knoop doorgehakt: we gaan vrijdag de muur doen!
Rinus heeft er ’s nachts 4 keer over gedroomd (1 keer is hij er goed afgekomen en 3 keer niet) maar vrijdag bleven de meningen nog overeind. Dus : op naar de muur.
En daar gebeurde het: zoals de Engelsen zeggen “It seperates the men from the boys”
Jan K., Rinus, Jaap en Henk trotseerden de muur. De rest nam een andere route (later omgedoopt in “de kleine muur”). Tja, ik denk dat ik niet verder hoef te vertellen wat er zich de rest van de dag heeft afgespeeld. Ze hebben het alle 4 gehaald dus de toon was gezet. Ze zaten ook met z’n vieren ineens constant bij elkaar, stonden aan de bar met z’n vieren en ga zo maar door.
Maar ere wie ere toekomt. Knap gedaan en veel lef getoond. Chapeau! En dus: de muur is gevallen. Maar de mythe houden we in stand, om te voorkomen dat straks jan en alleman de muur doet.
Dus een legendarische dag. Maar dat was vrijdag sowieso al. Want onze Gerrit vierde zijn 55-ste geboortedag. ’s Morgens aan het ontbijt toegezongen door 10 kerels maakt een onmisbare indruk (of zoals Gerrit zelf zei: het gereformeerd mannenkoor is er niets bij). Vervolgens overladen met cadeau’s (sigaren in extreme maten en van een kwaliteit, daar zeg je u tegen), die ook nog heerlijk roken en die zelfs bij andere hotelgasten iets teweeg bracht wat niet te omschrijven is. Het ging zelfs zover dat men aan Gerrit vroeg of ook zij er een keertje aan mochten zuigen (nu dit niet verkeerd uitleggen a.u.b.).
En daarmee werd een onvergetelijke week in Morzine afgesloten.

Nog een paar kleine wetenswaardigheden:
Onze Poehbeer moest vrijdag helaas afhaken omdat hij nog teveel hinder ondervond van de inspanning van donderdag. Kan. Hij gaf aan op eigen houtje terug te gaan en wij hadden daar alle vertrouwen in (immers zo’n bereisd man uit de logistieke sector: die vindt zijn weg altijd terug).
Toen wij de grote ronden door Portes du Soleil hadden afgesloten ’s middags om 16.00 uur dachten we : we bellen Gerrit even om te horen waar hij uithangt (immers we hadden ’s morgens al om ca 11 uur afscheid genomen. Hij vertelde doorleuk dat hij net was aangekomen in het hotel. Bleek dat hij met recht, de weg kwijt was. Nadat hij ons verlaten had, had hij 3 afdalingen gedaan en toen stond hij weer op het beginpunt. En zo is hem dat nog een keer overkomen met als gevolg dat hij de hele dag bezig is geweest om terug te komen in Morzine. Een mobiel Tom-Tommetje is wel wat.
Jan S. heeft zich ook van zijn allerbeste kanten laten zien. Veel hebben we weer van hem geleerd. Nu eens niet over de Habsburgers, maar wel hoe je vanaf de piste Het Meer van Geneve kunt zien (??). Jammer dat alleen Jan zelf het zag en geloofde. Daarnaast heeft hij er een nieuwe reputatie bij: Jan onze huisapotheker. De Norit, Adfil 400, ibuprofen en eventueel vaseline zijn verkrijgbaar en Jaap heeft daar dankbaar, en met succes, gebruik van gemaakt.
Daarnaast heeft Jan ons nog even haarfijn uitgelegd het verschil in eet (vreet) gewoontes tussen zeugen en biggen (waarom dit ter sprake kwam weet ik niet meer, maar wellicht dat de slimme lezer zich hierbij een voorstelling kan maken).
Henk gaf nog aan dat hij achter in de Velsatis bij Jaap het gevoel had in een isoleercel te zitten en we waren weer terug bij Peters voor de afsluitende maaltijd.
En zoals elk jaar was weer de conclusie dat we bij Peters het beste en lekkerste eten van de gehele week hebben gehad. Ofwel: terug gerekend in tijdsbesteding naar 7 dagen diner van ca. 2 uur tafelen in Morzine naar het wegwerken van super biefstukken bij Peters in een half uur kwam de conclusie: dat de genotswaarde per minuut diner dan bij Peters het laagste was! Wat we hiermee kunnen, ik weet het werkelijk niet, maar het geeft wel aan hoe diepgaand er in deze groep nagedacht kan worden.

En zo ging weer ieder naar zijn eigen have en goed.
2007 is een jubileumjaar. 20 jaar wordt er dan als groep geskied. En dat moet gevierd worden.
Als animator van het eerste uur is Jaap bereid gevonden de organisatie op zich te nemen. Maar Jaap dat hoef je niet alleen te doen. Wellicht dat zich in het komende jaar deze of gene vrijwillig aanmeldt om je te helpen. En anders, we horen en spreken elkaar allemaal regelmatig , dus daar komen we wel uit.

Mannen, bon jour, bon soir, bon nuit.
Complet.

Jullie CFO

Skiboys winnen Oscar

Rinus is als afgevaardigde van de Skiboys persoonlijk in de USA geweest om de Oscar World's Best SkiBoys 2005 in ontvangst te nemen.

Annette thank you for this award!

2005 Zillertal ( Erik )

Speck-Ei-Brot => Wat is dat dan?

De trip 2005 van Skiboys zit er weer op.
Zillertal Arena heeft geschud op zijn grondvesten (en de Skiboys ook).

Nadat de organisatie van dit jaar (Tonnie, Han en Erik) al in juli 2004 de groep de voorstellen had voorgelegd is er tijdens een heftige vergadering bij Baan, in korte broek en mouwloos T-shirt, uiteindelijk akkoord gegaan met een Ski safari in het Zillertal.

Bij vertrek op 5 maart was er toch iets van een dubbel gevoel. Enerzijds kon onze Han, de webmaster, door onroerend goed perikelen, niet van de partij zijn. Daarnaast ging de groep verdeeld over 2 dagen de heenreis aan. Dit omdat er door een aantal eerst nog een groot feest gevierd moest worden bij Baan, of een zoon had die zijn verjaardag nog moest vieren, of iets te doen had met een soort van boomplantdag.

De heenreis van beide groepen is als volgt te verdelen:
- dramareis voor de zaterdag (vertrek 08.30, aankomst 18.30)
- droomreis voor de zondag (vertrek 10.00, aankomst 17.00)
Het grote voordeel van de zaterdaggroep was wel dat de Reulse worst weer rijkelijk rondging.

We zaten in het centrum van Mayrhofen, bij het alom bekende Hotel Strass (4 sterren).
Onze eerste indruk: te groot en daardoor onpersoonlijk. Dit was ook na afloop nog steeds de geldende opinie. Sterker nog, wij vragen ons af wie de sterren vergeeft c.q. bepaalt.
Maar zoals de oneliner “elk nadeel (voordeel) heeft zijn voordeel (nadeel)” al zegt (hier kom ik later in een ander verband nog op terug), gaat dat ook hier op en wel: Strass is gezegend met: 2 apres ski bars (Speak Easy (rare naam trouwens want je moest nogal schreeuwen om je verstaanbaar te maken) en de Ice Bar), een lobby bar, disco De Arena en een bistro-bar.
Vanuit elke bar is er een rechtstreekse verbinding met het Hotel dus lekker gemakkelijk.
Ook opvallend: in de après-ski bars enkel Grolsch halve liters en geen tap bier.

2005 is voor Ski boys het jaar geworden waarin we onze vleugels gaan uitslaan. Omdat internationalisering, globalisering en oost-west verhoudingen thema’s van nagenoeg elk gesprek zijn hebben de skiboys contacten aangeknoopt met: Amerika (Los Angeles) en Rusland (St. Petersburg).
Het zijn nu niet bepaald skioorden maar wie weet wat we over een aantal jaren doen (er zijn al voorzichtige geluiden te horen dat onze site over ca. 5 jaar wel eens omgedoopt zou kunnen zijn in Golf boys).

En wie denkt dat we naast bovenstaande onderwerpen verder geen serieus gesprek voeren (zowel binnen de groep als met anderen die wij in het hotel hebben leren kennen) moet ik even teleur stellen. In deze week hebben we uitvoerig stil gestaan bij belangrijke thema’s vanuit de politiek zoals daar zijn:
- het file probleem in de Randstad (de oplossing hebben we ook gevonden namelijk een snelweg vanuit de polder rechtsreeks naar Amsterdam, zeg maar de Lelystad-Randstad snelweg. Hiervoor zal zo links en rechts een boerderijtje moeten wijken maar tja….. het gaat om het grootste gemeenschappelijke voordeel en dat gaat nu eenmaal boven het individuele (enkele van de gesprekspartners waren het hier niet geheel c.q. geheel niet mee eens. Maar goed, zo hoort het ook)
- De invulling van belangrijke politieke sleutelposities. Na een langdurige discussie zijn wij het er binnen Ski boys over eens dat Jaap, door zijn enorme sociale vaardigheden, de enig aangewezen persoon is om het ministerie van SZW, Grote Stedenbeleid en Integratie te gaan runnen

Daarnaast zijn wij ervan overtuigd dat Jaap uiteindelijk de enig, echte Minister President is/ zal worden en om hem alvast op deze positie voor te bereiden hebben we Unaniem besloten om Jaap met onmiddellijke ingang tot Algemeen Directeur (CEO)van Ski-boys te bombarderen. Wij zijn benieuwd wat Jaap zijn eerste actie als CEO-er zal zijn!

Het Zillertal gebied is onder te verdelen in twee categorieën namelijk:
1) als skigebied
2) als après-ski gebied

Ad 1) we hadden de Ski safari geboekt via Andy Gruber en de organisatie was perfect. Omdat het Zillertal niet een totaal aaneengesloten gebied is werden we elke dag voor het hotel afgehaald met een bus die ons vervolgens naar de diverse gebieden bracht, inclusief onze skigids, Der Christiaan (een ook aan het eind van de dag weer terug. Wel lekker luxe, zo’n bus voor 40 man waar je met z’n 11 inzit).
Christiaan heeft ons alle hoeken en gaten van het gebied laten zien. Du Chris, den du weist unsere web-site: nogmals vielen dank fur die woche: es war super!
Het Zillertal is niet echt een moeilijk gebied dus, te pas en te onpas hebben we ook stukken off-piste gedaan. En ach daar is weer menigeen heerlijk, geweldig onder uit gegaan.
Ad 2) Bars in overvloed. Om er een paar te noemen: De Jeti Bar (de thuishaven van Christiaan), de Schlusselbar, Nikkis bar (inclusief een kleine strip van een ski leraar waarvan we niet echt onder de indruk waren), disco De Arena, Ice bar, Speak Easy, een disco in Hippach, en ga zo maar door. En allemaal afgeladen vol! Onvoorstelbaar voor een laag seizoen week.

Dan een aantal persoonlijke gebeurtenissen die zijn blijven hangen (het zijn er veel meer geweest maar ik heb ze helaas niet allemaal meer helder op het netvlies (hoe zou dat zo komen!)).

John, met stip op 1. Complimenten John met de enorme progressie die je gemaakt hebt ten opzichte van vorig jaar. Je skiet volledig mee, bent gelijktijdig met de groep en je techniek is enorm vooruitgegaan. Ik denk dat ik rustig kan stellen namens alle Ski boys (die eigenlijk ook allemaal ski leraar zijn): super!
Maar toch…………. Waarom nu weer met je neus die eisplatte toucheren? De apres ski hit “wir wollen den Eisberg” heb je wel erg persoonlijk geïnterpreteerd. Of je vindt het gewoon goed staan. In elk geval zijn wij van mening dat als je volgend jaar je neus niet tegen de eisplatte aanlegt wij hem dan maar bewerken want het blijft een bijzonder gezicht.

Jan S. Zoals elk jaar heeft Jan ook weer zijn eigen interpretatie gegeven aan iets en wel dit jaar aan de term: trekspoor! De oorsprong van de term trekspoor komt vanuit het dierenrijk en geeft aan hoe het ene dier het andere kan volgen (als dit niet juist is volgens Elsevier dan hoor ik dat wel van je). De stap van dier naar mens is een kleine, maar wij mensen kunnen elkaar redelijk makkelijk volgen, zeker op een piste. Om dan overal € 20,- neer te leggen om aan te geven waar je naar toe skiet….. ik weet het niet.

Jaap. Op de laatste dag moesten er zo nodig nog vier mensen de ski route naar Hippach doen. Dit terwijl Christiaan aangaf het niet te doen omdat de sneeuw condities niet echt geweldig waren. Maar ja, ski boys kennende: zeg nee en dan moet het toch gebeuren want bij nee wordt de uitdaging alleen maar groter.
Uiteindelijk beneden zagen we een volledig uitgewoonde Jaap, geen droog haar maar op zijn hoofd, ogen die uit zijn kassen rolden. Afgepeigerd en kapot! Op de vraag waarom er dennennaalden in zijn haren zaten was het antwoord: ik heb onderweg 3 dennen c.q. sparren omhelsd! Waarvan akte.

Tonnie: bij Tonnie viel op dat hij, gelet op zijn lengte, toch wel erg grote ski schoenen had.
Wij hadden hem daar al meerdere malen op gewezen (ook vorig jaar al) maar volgens Tonnie waren ze perfect!. Dit jaar kwam hij echter met de opmerking dat zijn schoenen ruim 2 maten te groot waren (natuurlijk een fout van diegene die hem verkocht had) en dus dat hij toch wat anders wou (ik vraag me af of de kreet: “op (te) grote voet leven” hiervandaan komt).
Nu was Tonnie al en paar keer (let wel: een paar keer) gevallen en dus met schoenen van de juiste maat zou het veel beter gaan. Wat schetst onze verbazing: met nieuwe schoenen, bij de allereerste afdaling, ligt hij na ca. 10 meter al weer op z’n snufferd. “ Ik moet nog even wennen en de juiste afstelling weten te vinden, want bij schoenen met deze hardheid (12) luistert dat nogal precies”. Oké!
Ook heeft Tonnie in didactisch opzicht zich laten zien. Tonnie heeft geheel belangeloos, zonder enige vorm van vergoeding en zonder winstoogmerk, 2 Belgische jongens (zo rond de 20) voorzien van tips over: hoe maak je contact met iemand die je wel leuk vindt!
Tonnie, je roeping misgelopen? “In het onderwijs kom je verder” is momenteel een bekende slogan.

Jan K.: Jan had weer een aantal, van hem bekende statements c,q, one liners waar je altijd even goed over na moet denken. Naar aanleiding van het boekje “Je gaat het pas zien als je het doorheb” c.q. de oneliner “elk voordeel heeft zijn nadeel” kwam Jan met
- je moet eerst sneeuw hebben om te kunnen skiën
- veel sneeuw en file’s ( de terugweg) heeft als voordeel dat je weinig hoeft te tanken en niet elke keer een andere radiozender hoeft te zoeken

Henk: Henk verraste ons met zijn nieuwe buidel jas. Na jaren geel nu een rode jas. Gekocht in het verre Frankrijk met nog meer ruimte in de buidel. Toen Henk op zoek moest in zijn buidel naar zijn ski pas vroeg iemand wat er zoal inzat. “Ach”zei Henk, “neet zo volle bezonders. Loat ik es kieken, Hier heb ik een motorzage …….” en de toon was weer gezet.
Andere opmerkingen van Henk waren:
- Tijdens een lunch in een nieuw bergrestaurant waarvan Christiaan de eigenaar en zijn dochter kende vroeg Henk aan Christiaan: “hast du dein hinter schon hinein gedruckt”? Vrij vertaald: heb je je kont er al ingedrukt. Het bleek dat deze uitdrukking in Oostenrijk niet bekend was.
- Toen Henk bij een apres ski bar rustig buiten zat, zag hij menig exemplaar (zowel mannelijk als vrouwelijk) naar buiten komen. Hierop zei hij: “ik bun neet zo knap, moar wat d’r hier ut kump, die heb ze d’r met de biele ut e houwen”.
- Volgens opmerking werd er in de rokersauto (de Velsatis Nocitina) zoveel gerookt dat “de teer an et plafond hing. Moar ik heb thuus nog wal een emmer latex, dan zal ik disse wekke et plafond wel effen sauzen”.

Rob: Rob met zijn altijd rustige uitstraling had wederom ski’s in de aanbieding. Hé, waar hebben we dat eerder gezien? (zie verslag Courchevel). Gelukkig wou Henk wel eens wat anders en dus waren ze snel verkocht. Rob blij, Henk ook wel (hoewel Henk ze liever een paar seizoenen wou testen om er zeker van te zijn dat hij zich niet verkocht).
Gerrit van de Berg: Gerrit had deze week een wel erg belangrijke opdracht gekregen. Hij was verantwoordelijk voor het sleuteltje van de ski locker (skikluis). Lijkt een logische en gemakkelijke opdracht voor iemand uit de bankwereld. En tot en met de vrijdag liep het ook als een trein. Maar zaterdagochtend, om 06.30, vlak voor vertrek vroegen we aan Gerrit de sleutel om de ski’s te pakken zodat we konden vertrekken. Gerrit keek glazig door zijn brilletje en zei:”ja de sleutel!?” Hij had geen idee waar die was!. Nog gevraagd naar een loper bij de receptie (maar van de lockers zijn geen lopers, althans niet aanwezig) en daar stonden we dan. Maar gelukkig is Gerrit niet voor één gat te vangen en dus samen met Henk hebben ze een korte, maar intensieve studie gemaakt van de locker, en zie daar de ski’s konden mee.
De combinatie van bankman en aannemer: zie hier, de aanzet tot criminaliteit!
Dan nog even Jan S., die met gewoon boeren verstand alles weer in zijn oorspronkelijke staat terug brengt, en het varkentje is weer gewassen.
Neem daar nog bij dat Jan K. uiteindelijk in het bezit blijkt van de sleutel (de accountant – your way to succes) en het cirkeltje is weer rond.

Verder kan ik nog melden dat Gerrit O. weer als een betonblok zo stevig op zijn ski’s stond
( tijdens de afsluitende vergadering bij het diner is de volgende weddenschap afgesloten tussen Tonnie en Gerrit: ofwel Gerrit is op 31-12-05 100 kg en dan krijgt hij € 100,- van Tonnie en anders krijgt Tonnie € 100,-.) Ben benieuwd wie dit wint. Maar eigenlijk maakt het mij , als CFO, niet zo veel uit. De pot voor 2006 is al weer gespekt!

Ook is tijdens de afsluitende vergadering besloten, met meerderheid van stemmen, dat voor 2006 de organisatie zal bestaan uit: Henk en Gerrrit van de Berg. Succes kerels.
En als laatste is besloten dat ik CFO voor het leven zal zijn. Ik zie de gouden handdruk wel komen.

Dan zou ik nog iets over de klaverjaspartijen kunnen vertellen maar als je een pot verliest met de drie hoogste troeven in je hand is dat verder geen reden tot lange verhalen.

Dan nog twee oneliners die mij ook zijn bijgebleven:
- beter een half pond handel, dan een kilo werk
- ieder heeft recht op zijn eigen problemen

En zo kwam er weer een eind aan weer een onvergetelijke ski vakantie met de Ski boys.
Ik heb, zoals elk jaar, met jullie allen weer een prima tijd gehad.
Jammer was alleen dat Han er niet bij kon zijn. Maar Han, in ons koppie was je er bij en we weten zeker dat je er volgend jaar bij bent. Een ieder van ons heeft om uiteenlopende redenen wel eens een jaar gemist. Dus treur niet meer en laten we op gaan voor 2006.

Ik zou willen eindigen met: Speck – Ei – Brot.

Groeten, jullie CFO, Erik

2004 Courchevel ( Erik )

Courchevel - Richness beyond belief

10 januari 2004 was het dan weer zover: ski-boys avontuur in de Franse Alpen!

In oktober hadden we de breefing gehad in de boomhut van Phoebeer tussen de potten met honing. Bij deze ook op de site mijn hartelijke dank voor de gastvrijheid en uitermate goede verzorging van de innerlijke mens. Vooral de keuze van het bier (een Warsteinertje, waarbij we uiteraard terug dachten aan Ischgl) was perfect, hoewel Jaap daar anders over dacht.
De organisatie van dit jaar, Jan en Jaap, lieten de voorstellen de revue passeren. Zonder gemits en gemaar werd het voorstel voor Courchevel aangenomen. Gelukkig was Tonnie er nog niet dus vandaar dat dit zo snel ging.

Op 10 januari was het dan zover: 06.30 verzamelen bij het depot van de Reurlse Worst.
Nadat iedereen er was (één auto kwam te laat, we zullen geen namen noemen) werden onze eigen Ski-boys mutsen verdeeld. Deze werden met luid gejuich ontvangen en bewonderende woorden vlogen door de lucht (al schijnt het dat Gerda daar toch wat anders over dacht).

De reis kon beginnen. Enige discussie over wie voorop zou rijden was er niet. Sterker nog, zoals verwacht zou Tonnie wel het pad naar Courchevel effenen voor de rest. Jammer alleen dat hij al na 2 rotondes (let wel: we waren dus nog in Ruurlo) fout reed. Navigatie? Praot d’r maor neet van!
De reacties uit de andere auto’s wil ik hier omwille van het feit dan onze site ook door jeugdigen wordt bezocht niet weergeven (op verzoek kan dat altijd via een aparte mail).

Gelet op de grootte van de groep (dit jaar 12 man) was besloten om met 4 auto’s te gaan. Hiervan waren er maar liefst 3 rookvrij. Niet iederéén maakt gebruik van het recht op een rookvrije ruimte hoewel dat vanaf 01 januari een wettelijk recht is. Een gemiste kans voor de notoire rokers onder ons om, in elk geval de heen en terug reis, tijdelijk een nicotine-stop in te voeren.
Over de reis valt weinig te vertellen. Enige noemenswaardige feiten:
- we zijn niet ingehaald
- de stinger van Jaap heeft geen enkele controle gevonden
- we waren om 15.30 in Courchevel (1140 km in 9 uur: niet uitrekenen!!)

De eerste kennismaking met ons Hotel La Potiniére was in de trand van: och, is goed, hier kunnen we niets kapot maken. M.a.w. niet te veel luxe en een bar aan het hotel.
Snel koffers naar de kamer en tijd voor een biertje.

Ik kwam ongeveer als laatste in de bar, nam een biertje en hoorde vervolgens van Rinus dat na onderling overleg en stemming, met grote meerderheid, volledig volgens het democratisch principe, was besloten dat ik dit jaar als penningmeester van de groep mocht optreden (hoe fijn dacht ik!). Tegenkandidaten voor de functie zijn er niet geweest, begreep ik later c.q. als die er wel was (waren) geweest was hem de mond gesnoerd geheel volgens het communistische principe.

Tijdens het nuttigen van de eerste biertjes werd de drankenkaart bestudeerd en met anme de prijzen. Enige angst maakte zich meester van de groep en dan met name of de flappentap in Courchevel het wel aankon als we daar dagelijks voorstonden. Immers € 2,80 voor een biertje van normale grootte vonden we wel erg gortig.
Maar zie daar de broederschap: Tonnie nam het voortouw en wenste een lagere prijs. Dus hij naar de manager, Philip. Komt terug met de mededeling dat de prijs al gezakt is naar € 2,60 maar echt tevreden kijkt hij nog niet. Dus er dient een nieuwe tactiek te komen.
Vervolgens neemt Tonnie mij mee naar Philip, zet mij op een kleine afstand terwijl hij met Philip overlegd. Wat hij precies gezegd heeft weet ik niet. Maar opvallend was dat Tonnie tijdens zijn onderhandelingen (met flonkerende ogen) enige keren naar mij wees en dan de nadruk op twee facetten legde van mij als persoon en wel: 2 meter en 100kg!
Het zal wel, dacht ik. In elk geval zijn we daarna terug gegaan naar de rest met de mededeling dat de bierprijs was gezakt naar € 2,- per glas. Sommige economische principes zijn niet uit te leggen!
Sterker nog, ik denk als we dezelfde tactiek nogmaals gevolgd hadden en dan ook met Rob erbij de prijs wel was gezakt naar € 1,-. Maar ja, we willen echt niet het onderste uit de kan hebben (wel uit het vat. En dat is ons ook gelukt gelet op het feit dat aan het einde van de dinsdag alle tap bier op was).

Goed, nu de prijs zo gezakt was konden we er wel een paar extra drinken. Daarna nog even het eerste avondmaal (wat was dat ook alweer?) en de eerste nachtrust werd ingezet.

Zondag en maandag waren een bewolkte dag met op maandag de eerste sneeuwbuien. Maar niets deerde ons en er werd volop geskied, zelfs al naar Meribel. Nog even was er een discussie of we een gids moesten huren maar Jan S. en Tonnie waren zo’n perfect en eensgezind koppel dat zij dat graag oppakten. Was ook wel een logische keuze: Tonnie vanwege zijn natuurlijk leiderschap en fantastisch blauw/wit/rode ski outfit, Jan vanwege feit dat hij zich niet laat weerhouden van enige kennis van alles (volgens Phoebeer haalt Jan alles uit de Elsevier).

En dan de dinsdag! Nog nooit meegemaakt! De gehele dag regen! En niet een mieser regentje, nee, met bakken uit de hemel. En dat op 1850 meter hoogte. Ik zal je vertellen, een troosteloze aanblik. Tsja, en wat dan. Wel, om 10.00 werd de eerste klaverjaspartij gespeeld, om 10.30 werd het eerste biertje besteld, en de rest laat zich raden.
Tussendoor werden er nog twee partijen gebowld (met een absolute hoofdrol voor Phoebeer. De aanloop voor de worp was die van: die bal komt er nooit: de worp zelf ..... ach het zij zo, maar dan, in een vloeiende, gracieuze beweging, recht zich het lichaam, de arm daalt neder en de hand vervormd zich naar een open vuist in de zij, de ogen sturen de bal naar de pionnen en...... het lichaam draait zich om, de grijns gaat van oor tot oor en...........weer een strike: Phoebeer gewonnen).

Inmiddels waren we goed ingeburgerd in het hotel. De bediening was geheel op onze hand, er werd veel gelachen en ontbijt en diner waren prima. Enige nadeel was dat je bij het ontbijt de voorgesneden plakjes stokbrood onder een broodrooster uit voorbije jaren kon leggen. Jan K. kreeg hiermee voor het eerst ruzie (het stukje brood viel eraf, midden achterin, in het half gesloten rooster) met als gevolg enige rookontwikkeling in de ontbijtzaal.
Ditzelfde overkwam ook Henk en ook hierbij was de rookontwikkeling goed zichtbaar.
Gelukkig kwamen we op de laatste dag een 3-tal Engelsen tegen die twee jaar geleden in dit hotel hadden gezeten en zij vroegen zich dan ook of datzelfde broodrooster er nog was. Ook zij hadden destijds dezelfde ervaring (zij hadden het zelfs over: the whole room was in black smoke).

Woensdag kon er weer geskied worden. Wel sneeuwde het, maar goed, daar laten we ons niet door afschrikken. Overigens bleef het vanaf woensdag elke dag doorsneeuwen (en nacht).

Het skiën ging ondanks de aanhoudende sneeuw buiten verwachting. Alleen Rob en John waren niet tevreden over hun ski’s, merk Elan. Nu zijn we in de gelukkige omstandigheid dat iedereen van de groep kennis heeft van ski’s en hoe ze behoren te werken. Dus de move was gauw gemaakt: wie wil de Elan van Rob eens testen! Henk, de alleskunner, buiten het skiën getooid in de AB-kledinglijn, bood zich spontaan aan ook al omdat hij dezelfde schoenmaat heeft als Rob en dus was een en ander zo gepiept.
Rob op “de olde botjes” van Henk en Henk op de Elan Fusion, versie 2004 van Rob. Na enige afdalingen gaf Henk feilloos aan dat de Elan Fusion zowel slippend gestuurd als op de kanten niet het gewenste effect opleverden. De ski is niet energiek en ligt niet lekker stabiel in de bocht. Bij korte bochten geeft de ski te weinig rebound en bij lange bochten wil hij aan het eind niet versnellen. Ofwel, om de woorden van Henk te gebruiken:
“Dinge van niks. Neet met te geworden. Smiet ze maor an de kante”.

En dan John. Ook niet te spreken over zijn Elan’s. Dus naar de skishop en andere gehuurd (heeft ook nog geprobeerd ze aldaar in te ruilen, maar men gaf daar aan geen gebrek te hebben aan dames ski’s !?). Maar de huurski’s voldeden prima en John kreeg de smaak weer geheel te pakken. Maar gelijk aan vorig jaar, brengt enthousiasme bij John iets teweeg wat niet uit te leggen is. Met als gevolg dat , in de afdaling naar Couchevel 1650, John een mooie schuiver maakt, met z’n neusje even de eisplatte toucheert en de papieren zakdoekjes zijn welkom!

En dan: Courchevel als skigebied is fantastisch. Maar dat wisten we al van ons eerdere bezoek aan Mottaret. Jammer alleen dat we dit jaar nauwelijks het gebied konden doorkruisen in verband met het slechte weer (wind) waardoor de verbindingsliften op 2 dagen na gesloten waren. Maar Courchevel heeft zelf een zeer uitgebreid ski gebied en dus hebben we ons prima vermaakt.

Courchevel als uitgaansdorp heeft veel te bieden. Naast kroegen, disco’s en bars en volledig ingericht en modern vermaakcentrum met speelautomaten (de flipperkast is door ons ook hier weer gevonden. Stond wel erg schuin waardoor je de bal wel erg snel kwijt was maar Henk kwam met het lumineuze idee de schuinte aan te passen met behulp van: een zakje Fischermans Friend en een doosje Tik-Tak), een groot schaats- annex ijshockeypaleis ( waar we, getooid met de Skiboys muts, de interland Courchevel- Oxford hebben gezien met z’n allen), een internetcafe, een klimwand en ga zo maar door. Vertier genoeg.

De keerzijde van dit alles? De prijs!! Enige indicaties:
- op de piste 5 koffie en 5 warme chocomel - € 55,-
- bij Piggy’s (een soort Engelse pub in stijl) - 4 biertjes € 24,- (Henk had dit rondje gegeven en toen we weg wilden gaan had Tonnie nog een klein laagje in zijn glas staan. Opdrinken beval Henk, want dat laagje is meer dan € 1,- waard. En daarna nog het liefst het glas uitzemen!)
- ook bij Piggy’s: op de drankkaart een fles cognac, waarschijnlijk met goud omrand
voor.....€ 10.000,- (serieus waar!). Gelukkig stonden er ook goedkopere flessen op en wel voor...... € 6.000,- en € 3.000,-. (let wel: deze prijzen zijn geen verzinsel!)
- skipas voor 6 dagen: € 200,-
- flesje bier Heineken € 10,-
- lunch gemiddeld ca € 15,- p.p.
Op al deze prijzen en nog meer was de reactie van ons, nuchtere achterhoekers:
“ze bunt hier de weg kats kwiet !!!”

Maar goed, dat wisten we enigszins van te voren, immers in Skimagazine had een artikel over Courchevel 1850 gestaan met als head-line: Richness beyond belief. En dat klopt zeker.

En zo zijn we alweer aan het eind gekomen van wederom een geslaagde ski-vakantie. Zaterdag weer terug naar huis (’s nachts weer een enorme sneeuwval en dus het dorp uit, de berg af over het smalle bergweggetje was één grote puinhoop met geschaarde bussen (te laat de sneeuwkettingen omgedaan), gestrande auto’s, kleine aanrijdingen etc.), weer via Frankrijk terug gereden (op Rob na, die via Geneve is gegaan. We geven toe bij Albertville staat het niet duidelijk aangegeven, maar wat deed Phoebeer op dat moment dan?) waar we allemaal rond 18.00 bij Peters weer aan de stamtafel zaten. Hoewel met 12 man is de stamtafel te klein en moest er zelfs een bijzettafel aan te pas komen. Toch maar eens met Robert bespreken.

Wil ik nog twee dingen kwijt:
Allemaal bedankt voor de gezelligheid, de humor, het vele lachen, het gezonde (en ongezonde) bezig zijn en op naar weer een nieuwe bestemming (een nieuwe organisatie heeft zich inmiddels spontaan aangeboden (Han, Tonnie en Erik) en

Rinus, ik vond het geweldig dat je er weer vol bij was. Ik heb van je genoten en enorm gelachen. Top!!

Bon jour, bon soir, bon nuit; bis volgendes jahr!!

Erik , CFO

2003 Iscghl ( Erik )

Op 11 januari om 07.15 uur was het weer zover: de Borculo/Geesteren expres zette zich in beweging om stipt om 07.30 uur te vertrekken vanuit Ruurlo, bij Gerrit.
Waarom 07.15 uur? Gelijk zoals in de politiek een compromis: er waren er die om 06.00 wilden vertrekken (bang om één apres-ski te missen) en er waren er die 08.00 uur nog te vroeg vonden.
Afijn, nadat we dus Gerrit in Ruurlo hadden ingeladen inclusief zijn befaamde “harde reurlse worst” kon de “Tour de Ischgl” beginnen. Nog niet geheel compleet, 3 man zouden nog op zondag volgen (zeg maar: de bezemwagen).

Nadat 8 man Gerda van Gerrit adieu hadden gekust (rustig dames, volgend jaar is het startpunt bij een ander) werden de bolides gestart.
Tonny met z’n Audi en Jaap met z’n Renault.
Beide auto’s zijn/waren nagenoeg nieuw en dus voorzien van allerlei technische hoogstandjes zoals navigatie. Ruurlo uit werd dan ook keurig aangegeven door een lieve damesstem (die niets over de reurlse worst zei, maar dat was ook niet nodig: bij de eerste rotonde op de Barchemseweg ging het zakje met worst al rond. Conclusie: volgend jaar meer worst en indien mogelijk ook gehaktballetjes).

Tot zover ging alles goed en voordat we het wisten kwam Dinxperlo al in zicht. Hoe zo’n navigatiesysteem werkt is eigenlijk niemand echt bekend en dus is het maar goed dat we er ook niet altijd naar luisteren. Want toen de lieve vrouw bij Dinxperlo al zei:”na 100 meter omkeren” bekroop ons een gevoel van: al het zo doorgaat komen we er nooit!
Gelukkig zat Erik voorin bij Jaap en algemeen bekend is dat Erik gouden, technische handjes heeft. Dus nadat Erik enige tijd met het complete instrumentarium had zitten spelen was het een stuk rustiger: geen radio meer, geen navigatie meer.
Na een ernstige waarschuwing van Jaap (“blijf er dan ook vanaf”) heeft Jaap dit al rijdend toch weer weten te herstellen (knap hoor, 160 km. p.uur, sigaretje links, rechts audiosysteem herprogrammeren: hoe stuurt hij in godsnaam?).

Wat roken betreft: de groep was gesplitst in een rookauto en een rookvrije auto. De lichtblauwe Renault (later donkerblauw, tegen zwart af) was de rookauto. Op verzoek van Henk, in verband met zijn astma, mochten er maximaal 3 van de 4 tegelijk roken. Daar hebben we ons keurig aan gehouden en Henk was zo geroerd door dit gebaar dat hij de gehele terugweg niet gerookt heeft!.

En toen, “da war die A-drei, rechter pedaal ein bisschen eindrucken bitte”. En we hadden net lekker de gang erin of we moesten de eerste stop al maken. Tonny met zijn mooie, nieuwe Audi moest al tanken: let op: verbruik 1 op 6!
Natuurlijk lag dat niet aan de auto en al hélémaal niet aan de chauffeur. Nee, het lag aan de skikoffer op het dak!. Goed , als er dan toch getankt moet worden dan ook gelijk maar eten, of niet Henk. Ook nog een beetje koffie erin, dan even vlug de waterstand beneden Amsterdams Peil brengen en kachelen maar weer.

Afgezien van enige files en nog een keer tanken kwam Ischgl in zicht.

De rookauto was het eerst in Ischgl (logisch, want na acht uur roken in een ruimte van 3 bij 2 is frisse lucht gewenst). Nu was Ischgl een autovrij dorp. Let wel: was!. Wij hadden geen adres dus rondtoeren maar. Zelden gezien: een VelSatis aan een apres skibar, een VelSatis flanerend door het wandelgebied van Ischgl.
Gelukkig had Tonny het hotel al gevonden en nadat hij ons er naar toe geloodst had (ook zelden gezien: een VelSatis voor de gondel) kwam Hotel/Garni Vallulla in zicht.

Omdat Vallulla aan een klein straatje lag moesten we eerst uitpakken om het verkeer niet teveel te belemmeren. Uiteraard ging dit onder enig gemorrel omdat we gewoon zijn om bij aankomst eerst een biertje te drinken op de goede afloop van de heenreis. Maar goed aldus gedaan.

Met deze groep is het meestal zo dat de organisatie binnen een uur na aankomst op de plek van bestemming iets te horen krijgt van : “leider haben wir die erste beschwerden”.
Maar................. de eerste kennismaking met Vallulla was zeer goed. Mooi hotel, recentelijk geheel gerenoveerd (afgezien van de kleur van de buitenmuren namelijk rose, die enige associaties opriep, ook al omdat we met 11 kerels aankwamen en vervolgens in het hotel ook alleen maar kerels zagen), keurige schone kamers en badkamers, gezellige kleine bar en zitkamer en een leuke, spontane eigenaar, Der Dietmar.

Bij het boeken van Vallulla stond dat er in het hotel een Tagesbar aanwezig was. In de aanloop naar deze week was hier toch lichte onrust over ontstaan omdat deze en gene zich bezorgd begon af te vragen waar ze dan ’s avonds hun biertje vandaan moesten halen. Dus nadat we ons eerste Warsteinertje 0,3 ltr voor ons hadden staan werd de vraag gelijk maar aan Dietmar gesteld:”was ist ein Tagesbar?” Na de uitleg van Dietmar bleek dat het een bar is alleen voor hotelgasten en dus dat de gasten feitelijk bepalen hoe laat de bar dicht gaat. Nou, ik hoef niet te zeggen hoe menig koppie opfleurde en toen kon Vallulla dus helemaal niet meer kapot.
Warsteinertje 2 kwam, warsteinertje 3 kwam, toen even eten, warsteinertje 4 kwam ........... ach, waarom altijd dat tellen ook. Typisch Hollands. Laat maar.

Ischgl, een prachtig skigebied! Het hotel lag zeer centraal (skiën tot op 30 meter van het hotel) en ’s morgens 50 meter lopen om dan via een lift in een tunnel onder het dorp te komen waar je op een rolband stapt die je naar de gondel brengt. Gemak dient de skiër!.
Hoewel geen super groot skigebied waren de pistes perfect geprepareerd. Elke dag konden we als bezetenen rond racen en voor de liefhebber ook nog een klein beetje off-piste.
Conclusie: Super!!!!!!

En dan: enige ervaringen tijdens en na het skiën
De eerste die lekker onderuitging was Tonny. Kon hij uiteraard niets aan doen, hij had de binding niet in de juiste stand staan (dat krijg je met die keuze tussen race, carve en off-piste).
Maar het bleef niet bij deze ene keer voor Tonny. Ook bij de snelheidsmeting in het fun-park ging Tonny giga onderuit. En ook hier kon hij uiteraard niets aan doen. Want toen hij met 79 (later heeft hij nog 82 gehaald) km.p.uur voorbij de meting kwam moest hij wel zelf omkijken om de snelheid af te lezen want de rest van de groep zou immers eens iets anders kunnen zeggen dan de werkelijkheid! We hebben nog even getracht de meting ongeldig te verklaren maar Tonny’s reactie was zeer snel en duidelijk: de val was na het meetpunt, dus een juiste meting!. Oké!

Ook in het funpark, heuveltjes en wel 5 achter elkaar! Recht die ski’s en gaan! Let op, zeiden de cracks, dat je bij de laatste heuvel voorover blijft hangen.
Ja, ja, dacht Erik. Nee, nee gebeurde en volgens Jan S. ging Erik wel 3 meter de lucht in om daarna een landing in te zetten alla een bekende schansspringer: Erik The Eagle!.

Maar vlak Jan S. ook niet uit. Speciaal voor onze web-site moesten er natuurlijk foto’s gemaakt worden van “the boys in action”. En dus dacht Jan: daar moet ik even op snelheid op m’n mooist opstaan. En inderdaad Jan staat keurig, in een zeer mooie stijl op de foto. Maar de klap die, net nadat hij voorbij onze web-man was, gebeurde was giga.
Dit gedeelte van de piste is nu nog afgezet met borden als: lawinegevaar, sneeuwverschuivingen, rondvliegende brokstukken etc. etc.

Tja, en bovenstaande en het verdere vervolg zouden natuurlijk allemaal veel minder voorkomen als we allemaal meer zouden kijken naar Jan K. en Rob. De enige twee die skiën op pure techniek en dus waar iedereen een voorbeeld aan zou kunnen nemen. Zou kunnen want met dit eigenwijze zooitje gaat toch een ieder weer zijn eigen weg en let niemand erop hoe je de skitechniek het best kunt/moet toepassen. Jammer jongens, een gemiste kans dit jaar. Laten we hopen dat Jan en Rob ook volgend jaar weer voor willen doen hoe het zou moeten!

En dan John, 3 jaar skiles gehad en dit jaar bij ons veel bijgeleerd. John is een soort dampend gevaarte op de piste. De stoom kwam hem uit z’n oren, ogen, neus, mond en alle overige poriën Maar doorgaan. Niet opgeven (oké op één dagje na dan, maar toen was het ook nog slecht weer). En dan de vrijdag voor John. Na de gehele week al die ontberingen van zwarte en rode pistes te hebben doorstaan dacht John: “kom , laat ik eens voorop gaan skiën en de rest de weg wijzen. Helaas iets te overmoedig, een lelijke val en de knie was verdraaid. Laten we hopen dat je knie weer snel wendbaar is naar alle richtingen en dat je weer spoedig als een dampend en hijgend hert de berg af komt.

Ook onze Jaap was er weer bij. Categorie: niet kapot te krijgen! En nog steeds één van de weinigen die er zijn hand niet voor om draait om de apres-ski iets langer te laten doorlopen dan 00.00 uur. Bovendien had Jaap een erg goed contact met Dietmar wat tot gevolg had dat zijn baco-tjes altijd goed gevuld waren (naast de cola dan wel te verstaan).
Jammer alleen dat de door hem bestelde petjes/mutsjes niet op tijd waren geleverd. Maargoed dat leverde wel weer een extra bijdrage op in de kas en zo kwam het toch nog goed terecht (of niet?).

En dan onze buidelrat, onze kangoeroe, ofwel Henk de Ninja in zijn immer vertrouwde gele jas (met buidel dus). Laat ze maar zeggen wat ze willen zonder buideltje geen skivakantie. Wat daar allemaal niet in kan! En natuurlijk niet te vergeten: Henk is onze bezemwagen en onze wekker.
Hij zit als eerste aan het ontbijt en komt er als laatste weer vanaf.

Gerrit O. , ook wel liefkozend Poehbeertje genaamd. Op de piste een zeer stabiele factor. Valt niet (kan ook niet wanner je zo stevig op je voeten staat) en skiet als een volleerd kunstenaar door het gebied. Hoewel niet vallen? Als Gerrit een stukje op zijn ski-schoenen moet lopen dan ligt hij om de haverklap op z’n rug (een soort aangeschoten wild).
Volgend jaar maar niet meer naar Deventer ,Gerrit, maar gewoon op je ski-schoenen De Boomgaarden op en neer lopen.

Cameraman/websiteman: Han. Opnames, foto’s, sms-jes, telefoontjes ; noem het maar op en Han heeft het, kan het, doet het. Voor het resultaat: www.skiboys.nl.
Maar nog meer. Als echte apres-ski tijger heeft Han bij ons een nieuw fenomeen geïntroduceerd en wel: kapstokhangen! Een waar festijn!

“Der bomber aus Ruurlo”, “Evil Knevel”, “Der Hermann Maier ins rodelen”, ja,ja, het is duidelijk: Gerrit van de B.
Terwijl iedereen nog bij het startpunt van de rodelbaan stond was Gerrit al in geen velden of wegen meer te zien. Sterker nog, hij had het 7 km lange parcour al afgelegd! Remmen heeft hij niet gedaan, sterker nog, hij heeft het verlichte pad niet eens volledig gevolgd. Z’n eigen koers rodelend kwam Gerrit mooi midden in het dorp uit alwaar hij zo’n 15 to 20 minuten op de rest heeft staan wachten.
Het schijnt dat Gerrit (via zijn manager Jan K.) is opgenomen in de Olympische Rodelselectie!

Afijn , zo zou er nog wel veel meer verteld kunnen worden maar er moet ook wat te raden overblijven.

Zaterdag 18 januari weer terug naar Borculo. Met de navigatie was het ook nu weer droevig gesteld. Volgens het beeldscherm hebben we toch zeker een heel uur gevaren op de Rijn. Toch handig zo’n Velsatis amfibievoertuig.
Nog even bij Peters de traditionele, goede biefstuk eten, alle kosten verrekenen (zelfs met de euro kregen we Gerrit nog even aan het twijfelen)en dan naar huis.

Skiboys, allemaal bedankt voor weer een zeer geslaagde, mooie, humorvolle, geweldige skiweek.
Ischgl was zeer de moeite waard, zowel skiënd als apres-skiënd.

Also, freundliche grusse aus der Trofane Alm, euer Erik

De Safran Trojka ( Wim Luimes )

De safran trojka

Op 11 januari 6 uur in de ochtend was het dan zover, de Safran Trojka ging op ski-safari. Ik als één van de nieuwkomers was erg benieuwd, vooral de route naar Aime leek mij al zeer boeiend te worden. Dat laatste had te maken met het feit dat de week ervoor bij Berend na de ski-gymnastiek er maar liefst een uur over dat onderwerp gepraat is. Ach ja, ie mot aings oavur proat’n. Maar goed, de route. Ik had het onbeschrijflijke genoegen in te zitten bij de wegenkenner bij uitstek, Gerrit Onis. Het deed Gerrit een waar genoegen om de andere auto’s kwijt te raken en in de buurt van Venlo Jan richting Roermond te sturen. Ik kan u verzekeren dat als je achterin zit, van plan bent te slapen en er wordt vervolgens 72 keer geremd in verband met stoplichten, je de pret wel even vergaat. Gerrit nog bedankt. Tijdens het stukje Roermond raakte ik ook bekend met de Kornegoor-look. Voor hen die niet weten wat dat is een korte beschrijving. Jan zegt niets, kijkt opzij met een blik in zijn ogen van:”ho köj dit noe doon?” De eerste Kornegoor-look leidde bij Gerrit dan ook meteen tot de opmerking: “Sok de kaarte dur effen biepak’n”.


Enfin, twijfel omtrent waar wij zouden blijven en een extra stop van de andere 2 Safrans, bracht ons toch nog gelijktijdig in Luxemburg. Daar kwam Jan erachter dat hij zijn portemonnee vergeten was. De opmerking “dan mot iederene Jan mor un betje geld doon, dan hef hi un mooie goedkope vakantie”, werd echter door Jaap overruled met de opmerking: “ja, tutdat Els sinne portemonne vunt.”

Op weg naar Dijon, de vaart zat er perfect in. Het was inmiddels licht geworden en dat leidde achterin onze auto tot het lezen van magazines. Gerrit keek wat meewarig naar mij toen ik begon te lezen in de Nieuwe Revue, waarin onder andere de 20 borsten van 1996 te bewonderen waren en hij zei: “Ach, zo’n blad”. Gerrit pakte de Elsevier omdat hij liever een serieus blad las. Dat zal dan wel zo zijn maar het was grappig om te zien dat na 3 minuten Elsevier zijn ogen waren dichtgevallen. Toen hij echter een uur later toch schoorvoetend de Nieuwe Revue begon te lezen c.q. te bekijken bleef hij opvallend wakker.

Na Dijon het laatste stuk richting Aime. Jan vond het tijd dat iemand anders zou rijden en zodoende ging Gerrit achter het stuur. Gerrit begreep snel dat het om de één of ander, voor mij vage, reden leuk was om als eerste weg te rijden bij een Péage. Dat hij dat wedstrijdje echter voortzette op de weg middels enkele vreemde inhaalmanoeuvres en het op een haar missen van een afslag (lees het op 10 cm missen van een grote ijzeren paal) leidde tot de tweede Kornegoor-look van de dag en gelukkig tot de nodige rust bij Gerrit.

Na de zeer voorspoedige rit werd er supersnel uitgepakt en konden de eerste flesjes bier genuttigd worden. Jaap had ons vooraf verzekerd dat de pression beschikbaar was, maar blijkbaar praat Dominique een ander woordje Frans dan Jaap. Al snel volgde de kennismaking met de andere groep. 4 heren uit het Gooi, waarvan het vermoeden is dat ze niet meer hoeven te werken. 1 man alleen zonder zijn vriend of vriendin, vooralsnog niet duidelijk. Een echtpaar uit Westervoort met enkele fietszaken en 2 vriendinnen, later aangeduid met de boerin en de rode doos. Maar goed, toen na 3 flesjes alles op was, werd de boel opgepakt en met veel bombarie aangekondigd dat we naar de dames gingen. Als nieuwkomer verwacht je dan heel veel, maar al snel kwam ik er achter dat alle kroegjes en eettentjes door de safran trojka “de dames” worden genoemd. In ieder geval werden er voldoende sapjes genuttigd zodat een ieder meteen na of zelfs voor de maaltijd in bed lag. Voor mij een nacht om niet te vergeten, samen met Tonnie in een twijfelaar. Leuk als Tonnie een jongedame zou zijn of wij beiden vriendjes prefereren, maar niet bepaald als dat niet het geval is. Door de alcohol-verdoving sliepen we beide de eerste 5 uren prima, maar daarna allerminst en we gingen uit van een zware week. Dat bij het uitpakken de drang naar bier groter was gebleken dan het rustig uitzoeken wat één- en wat tweepersoonskamers waren, bleek toen Gerrit van de Berg bij het onbijt zat te pochen over zijn meer dan riante kamer met 2 aparte bedden. Snel ruilen dus.

Goed om 9 uur stond het taxibusje gereed om ons naar les Arc te brengen. Dat je een kwartier buiten staat te wachten vooral op Jan Saaltink en Gerrit Onis deed mij denken aan de vakanties waar veel vrouwen bijwaren en ik voorzag het ergste. De opmerking “het kost ok völle tied om zökke licham’n schone te kriegn” verzachtte de pijn. Daarnaast was voor mij de kennismaking met de sjaal van Henk met een lengte van 7 meter 20 een waar genoegen. De wijze waarop hij deze om zijn nek legt getuigd van jarenlange ervaring. Om de beentjes los te krijgen werd gestart met een zwarte afdaling. Door de grote hoeveelheden discussies over de te volgen route werd het mij in ieder geval meteen duidelijk waarom er die dagen een gids bij zou komen. Al met al werd er de gehele morgen flink aan getrokken. Het gevolg was dat Gerrit tussen de middag meer paars dan rood was en Jaap bang was en zei: “Hi ontploft ons zo meteen”. Na een goede omelet bij de dames, volgde een minder plezierige middag. Een meer dan ongelukkige val leidde tot een sleutelbeenbreuk van Rinus. Voorwaar nog knap dat hij de laatste 2 kilometer zelf naar beneden is geskied. Toch klasse Rinus dat je die week gebleven bent en gezellig ’s avonds mee kon doen. Feit is wel dat ikzelf niet zo veel lef heb als menig trojka ganger, maar later in de week heb ik me er over verbaasd dat er in al die jaren ervoor en in de week zelf gezien het grote aantal meer dan spectaculaire valpartijen nooit eerder iets dergelijks is gebeurd. Laten we het zo houden.

De tweede dag maakten we kennis met Fabrice, de gids deze week. Dominique had uit een failliete boedel een bus gekocht en de chauffeur een Armeniër, met zijn vrouw op de koop toegekregen. Helaas bleek de verwarming kapot zodat er zowel ijs aan de binnen als buitenkant op de ruiten zat. OK, je ziet wat weinig maar dat gold ook voor de chauffeur. Snel werd de bespiegeling gemaakt dat we de dag ernaar op de voorpagina van de Telegraaf zouden staan en iedereen in Nederland zou zeggen: “wat deden ze in godsnaam in die bus”. Gelukkig mocht er wel gerookt worden in de bus. Jaap en Henk staken er vlug één op, andere wilden hun voorbeeld volgen en Henk verhoogde de stemming met: “Ut lik mie better dat dur maor twee tegelieke rookt in de busse”. Wat mij verder van deze dag is bijgebleven is, is de lancering van de eeuw. Stel je voor een mooie kuil waar je doorheen moet en op de top moet draaien volgens de theorie. Alleen bleek de wijze waarop er gedraaid moet werden bij Gerrit Onis niet bekend. De praktijk: Gerrit Onis hangt achterover, gaat door de kuil en draait ook op top, maar dan met 180 graden om zijn eigen middel. Geloof me, voor iemand die er achter skiet een geweldig gezicht om eerst 2 ski’s uit de kuil te zien komen en daar aan hangend een lichaam. De dag werd besloten met een borrel bij Marc, de gids van vorig jaar, die nu een eigen appartement runt. Of hij daar zo blij mee is, is de vraag.

Na een dagje la Plagne, die mij vooral is bijgebleven vanwege de op elke plek overgevende Tonnie werd de derde Safari-dag naar Val D’Isere gereden. Na het vele geklaag van de rode doos over de koude bus, had Dominique gezorgd voor een kleinere bus. Toen ik instapte dacht ik dat we met 2 van dergelijke busjes zouden gaan. Niets bleek minder waar. Met 23 personen in een busje waar er met goed fatsoen 15 in kunnen. Vooral Jaap wist niet hoe hij het had. Toen hij begon te schreeuwen werd eerst gedacht aan een lichte overdreven houding. Dat vervolgens het zweet hem letterlijk aan alle kanten uitbrak, wees er op dat hij het echt benauwd had. Een dergelijke vorm van angst is ooit op verzoek van Beatrix Claustrofobie genoemd, maar vanaf dat moment gaat het de wereld in als Jaapstrofobie.

Van de afdalingen zelf bleef mij die door een Canyon het meest bij. Fabrice gaf aan dat we stukken moesten lopen en ons een aantal keren moesten bukken. Verder eiste hij discipline onder het motto: houd afstand van elkaar. Bij deze groep is dat echter net zo veel als dat een leraar tegen een stel doven zegt: “luister”. Een kilometer later moest er daadwerkelijk gelopen worden, al was Henk het daar eerst niet mee eens: “iele loopt moa, ik goa skiënd noar beneen”. Toen er echter 3 meter naar beneden geklauterd moest worden, kwam zelfs Henk daarop terug. Na ruim een uur eindigde het enige echte safari-onderdeel op de zeer ijzige piste waar de worldcupwedstrijden eerder dat jaar waren gehouden. 5 van ons gingen dus ook al vlot onderuit en het moet gezegd werden dat je er beter kon schaatsen dan skiën.

De volgende dag waren de Trois Vallees aan de beurt. Na Meribel werd Val Thorens aangedaan, waar we voor het eerst die week geconfronteerd werden met slechter weer, vooral door de strakke wind die daar stond. Er was bekend dat er een andere groep Geestenaren de hele week daar zat. De kans dat je ze op die 600 kilometer tegenkomt is dus klein. Wat schetst echter de verbazing dat vlakbij het eettentje van die middag ineens iemand in Geesters plat schreeuwt “ut völt nit met um de bene hier bie mekare te hooln”.

Na de middag de eerste de beste lift naar boven en daar direct onder een touw door. En hoe het kan weet nog steeds niemand, maar helaas bleek Gerrit zoek. Als je Jaap en in het bijzonder mijzelf vraagt hoe het die middag was, hoor je dat we de mooiste afdaling en de beroerdste van de hele week hebben gedaan. Op een zeer stijl stuk verloor ik een ski, ik begon te trillen en had geen flauw benul wat te doen. Eén voordeel voor mij was dat 5 meter later Jaap de tweede aanval van Jaapstrofobie kreeg, dus ik mij niet geheel alleen voelde. Gelukkig kwam ik met behulp van een Engelsman en Fabrice beneden. Voor mij een reden om Courchevel over te slaan en in Meribel op zoek te gaan naar een krantje en onze Gerrit. Dat eerste was moeilijk, het tweede onmogelijk. Toen echter een uur later Fabrice mij alleen zag zitten in het Heineken kroegje sloeg hem letterlijk de schrik in de benen en zetten hij een niet te beschrijven gezicht op. Toen Gerrit na een kwartier alsnog er aan kwam, was Fabrice in staat hem te kussen. Iemand sprak ook de legendarische woorden: “Ik heb nog nooit iemand euzene den zo blie was dat Onis dur an kwam”.

De avond is mij bijgebleven door Jan Saaltink die voorlas uit andermans werk. Volgens mij heeft Jan z’n roeping gemist en zou de naam Drs. S hem niet misstaan. Helaas bracht de zin “we mogen Pjotr wel waarderen om zijn eetbaarheid” hem dermate van de kaart dat het vocht hem uit de ogen, oren, neus en mond kwam van het lachen.

De laatste dag zou volgens het boekje leiden naar La Cousiére. Maar door wat vage redenen werd koers gezet naar la Plagne om vervolgens de oversteek te maken naar Les Arc. Op veler verzoek werd er om 11 uur een korte chocomelpauze gehouden in een aardig luxe tentje. De WC’s waren echter door een ketting afgesloten, met daarop het opschrift “alleen voor hotelgasten”.
Onder het motto, ik kan geen Frans, maakte Henk de ketting open en sjouwden hij en Gerrit en ik naar de toiletten. In de zeer schone toiletten lagen mooie blauwe Glorix-zeepjes. Henk zag ze voor wat anders aan en zei: “Gerrit di blauwe tabletjes bunt donders lekku, di moj ok us preum”. Verrassend werd de dag afgesloten door een plaatselijk bandje uit Aime, van jongelui die nummers van Nirvana, Bon Jovi, Guns & Roses speelden. Vooral de Smashing Pumpkins waren bij hen populair, zodat Han en Wim na een goede sputter op het tijd vonden om te gaan headbangen. Nou ik kan je vertellen dat ik 3 dagen er na nog nekpijn had, maar goed.

Het zat er op. De wijze waarop ’s ochtends alles behalve vakkundig de auto’s in gepakt werden, deed mij weer denken aan de vakanties met de ladies. Het was ook vooral leuk om te zien hoe een ieder het vooral niet met elkaar eens was. Jan zei dan ook terecht: “un gids is nauwluks vot en dur is alwear onenigheid”. Na wederom een perfecte rit werd afgesloten met echt eten bij Peters.

Ja dat was het dan, het zijn maar een aantal hoogtepunten van de week die bij mij de analen ingaat als een perfecte skivakantie. Sorry Rinus.


Wim